Gepubliceerd voor: Saar Magazine.
Ik wil een sticker. En die heel groot op de achterruit van mijn auto plakken. Bumperklevers hebben een kleine moet er vet op komen te staan. Het zijn namelijk altijd van die mannetjes die op je bumper zitten en zelfs met hun koplampen gaan seinen als het ze allemaal niet snel genoeg gaat. Ben ik net bezig met een keurige inhaalmanoeuvre op de linker-rijstrook en houd ik me aan de maximum snelheid omdat ik me geen boete kan veroorloven, komt er weer zo’n eikel aan. Meestal in een poenerige auto als statement dat boetes hem worst zullen wezen.
Vroeger protesteerde ik wel eens. Een klein tikje op de rem bijvoorbeeld, waardoor de remlichten even opgloeien en de achterliggende klever zich kapot schrikt. Gevaarlijk op de snelweg. Hij kan op mijn bumper knallen (wel met het voordeel dat je de schade op hem kunt verhalen), maar het risico zit vooral in de bumperklever zelf. Ik haalde ooit het trucje uit met een Porsche die op mijn bumper zat. Tot mijn grote schrik dreef de wagen mij de berm van de A1 in waar ik tot stilstand kwam en met knikkende knieën constateerde dat ik klemgereden was. Ik zag het portier van de Porsche opengaan. Een potige kerel stapte uit. Paniekerig keek ik om me heen. Een eindje verderop, bij een brug, zag ik ineens politie op de vluchtstrook staan. De bestuurder van de Porsche zag gelukkig wat ik zag en ging er vandoor. Ik heb me altijd afgevraagd wat er gebeurd zou zijn.
Met de bekende middelvinger ben ik ook gestopt nadat in de stad mannetjes om die reden uit hun auto stapten om me voor hoer uit te schelden en mij allerlei ziekten toe te wensen. Mijn protest bestaat er nu nog uit dat ik me niet laat opfokken. Tenminste, dat lijkt zo. Kleeft een bumper me op de linker-rijstrook aan, dan schep ik er genoegen in tergend langzaam de rechter-rijstrook weer op te zoeken en kijk ik hem heel nadrukkelijk aan als hij voorbijkomt. Dan zie ik hem zitten met zijn opgepompte ego in zijn eigen autokoninkrijkje –gladgeschoren, haar strak in de gel of juist stylish artistiek, kin arrogant naar voren gestoken en dan denk ik dat… ja dat kan bijna niet anders… hij zal wel een heel kleintje hebben.
Zo’n kleintje ter grootte van je pink. Dus wuif ik met mijn pink en trek ik daar een grote grijns bij. Geen idee of het wordt begrepen, maar ik kan iedereen aanraden het te doen. Het voelt immens lekker.
