Gepubliceerd voor: Saar Magazine.
Ik heb een jurk gekocht, een fijn bordeauxrood jurkje van half zijde en half katoen. Het was duur, ik kan het me eigenlijk niet permitteren. Maar soms moet je iets goeds hebben hangen in de kast, verzekeren vriendinnen mij als ik over de aankoop vertel. Ja, en soms moet je gewoon een jurkje hebben, vind ik zelf. Want eigenlijk ben ik helemaal geen jurken- of rokjesmens. Ik draag de laatste jaren vooral broeken en geleidelijk aan is de drempel om een jurk of een rok aan te doen huizenhoog geworden.
Hoewel ik zonder cellulitis of spataderen in principe niets te klagen heb over mijn benen, maak ik me toch zorgen als ik ze aan de buitenwereld moet vertonen. Ik moet ze namelijk scheren -waar ik geen zin in heb- , ze zijn te wit, mijn knieën zijn te gerimpeld, mijn scheenbenen te knokig, de huid allang niet meer egaal. Het jurkje is eigenlijk ook zó duur, bedenk ik de volgende smoes, dat het maar beter in de kast kan blijven hangen, dan kan er ook niks mee gebeuren. Maar na een paar dagen broeden op de jurk is het buiten 30 graden, dus niet zeuren… áán dat jurkje, en wel nu. Omdat ik bang ben me er toch een beetje bloot in te voelen, trek ik er een wit vest met rode geborduurde bloemen bij aan.
Op de fiets kruipt het jurkje naar boven tot op mijn dijen, mijn hele witte dijen zie ik, en hé, dat is toch echt cellulitis. Ik zit bijna in mijn onderbroek, zo hoog kruipt het op, en ik moet mijn benen bij elkaar houden, want straks scheurt de stof en dan zit ik echt in mijn onderbroek. Staat het jurkje me eigenlijk wel? Ik heb ‘m in een winkel gekocht en behalve de verkoopster die heel graag wilde verkopen, heeft niemand de jurk nog gezien. Voor hetzelfde geld staat het me helemaal niet, is het een truttig jurkje en zie ik er truttig uit. Dat wil ik echt niet. Ik kan maar beter rechtsomkeert maken terug naar huis om een broek aan te trekken.
Maar ik ben er al. Voorzichtig stap ik af en terwijl ik mijn fiets op slot zet, zie ik een jonge zwangere vrouw op de stoep lopen. Blond en blozend. Ze komt dichterbij. Ik heb haar nooit eerder gezien. Zij mij ook niet. Ze staat stil en zegt vriendelijk: ‘wat een geweldige combi heb je aan…’ Ik kijk haar onzeker aan. ‘Ja, die jurk en dat vest,’ zegt ze, ‘echt heel mooi.’ Ik begin te stamelen, zij knikt opgewekt en loopt door. Verbluft kijk ik haar na… er is net een cadeautje zomaar, spontaan uit de lucht komen vallen. Beter dan dit kan het vandaag niet meer worden.
